سیاست

سفرهای استانی مسئولان‌ جز “خسته نباشید” به مدیران و “دست تکان دادن به مردم” چه سودی دارد؟


رئیس دولت گاه در میان شور حاضران از تنگنای محافظان کشیده شده و صحنه‌هایی رقت‌انگیز از دورکردن آنان از سوی مأموران امنیتی به تصویر دوربین‌ها درمی‌آمد.

جمع مستقبلین گاه از اتومبیل حامل رئیس‌جمهور جا مانده و نامه‌های خود را ناگزیر در گونی آرزوهایشان که در دست محافظان بود، می‌انداختند. بازدیدها هم عمدتا در قالب جمعی حداقل صدنفره صورت می‌گرفت و می‌گیرد؛ جمعی که در میانه آن، شخص رئیس جز با تکان‌دادن دست و گفتن خسته نباشید، مجال و تمرکزی نداشته و ندارد.

 در بخش کشاورزی بارها شاهد بازدید وزیر یا معاونان او از مناطق و در کلیشه‌هایی مشابه بوده‌ایم؛ بازدیدهایی که عمدتا از سوی مدیریت‌های میزبان برنامه‌ریزی می‌شد. میزبانی که در چنین بزنگاه‌هایی درصدد جلب حمایت‌های مادی و عاطفی از میهمان صاحب‌منصب بود و میهمانی که بازهم در خیل پرشمار همراهان جز ابراز «خسته نباشید» به توضیح‌دهندگان، یارای بازتابی نداشت. 

تردیدی نیست که چنین امری مبتلابه تمامی دستگاه‌های اجرائی و مدیریت‌های کلان است که در پایتخت قرار دارند. آیا زمان آن فرا نرسیده است که درباره ضرورت و ارزیابی دستاورد سفرهای استانی مسئولان بلندپایه کشور بازنگری کرده و تنها به‌مناسبت برنامه‌های ملی و جمعیت همراه صرفا با قابلیت‌های کارشناسی محدود شود؟

23302


لینک منبع

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا